یک نگاهم به فنجان فهوه و نگاه دیگرم بر چشمانت.چشم انتظار طالعی هستم که با چرخاندن مکرر فنجان در دستانت شکل میگرد و می شکفد.برایم از راه بی پایان و دومسافری بگو که در این کارزار،مهمان بی نهایتن و امیدشان به نقش های دور فنجان .من به حرمت جرعه جرعه قهوه های تلخی که نوشیدی ،اقبالت را با حلاوت و شیرینی جبران خواهم کرد.چشم انتظار آخرین فال قهوه...
تولدت مبارک

بنده متخصص در گند زدن و بی اعتنایی به سفرهای دوبی هستم!اینبار هم که برای چهار روز ماموریتی به  دبی داشتم ،در نهایت بی خیالی کارهای شرکت رو انجام دادم،چند جلسه و بازدید انجام و برگشتم.نمیدونم  باید از دیدنی های دبی بنویسم و گشت و گذار یا پتانسل بالای سرمایه گذاری در دبی.به نظرم دبی رو از نظر سرمایه گذاری به دو قسمت میشه تقسیم کرد: یکی برای تنبل ها و دیگری برای فعال ها.تنبل ها خرید فروش ملک میکنن و با افزایش قیمت ملک ،صددرصد سود میکنن یا زرنگ و فعالن که ترجیح میدن وارد شبکه گسترده حمل و نقل و ساخت و ساز و در کل خدمات فنی مهندسی بشن.
توان مالی شرکت ما از طریق اعتبار بانکی موجود در لاین امارات بالای 50 میلیون دلار به صورت سالاینه س ولی دفتر دبی تنها نقش گشایش کننده و خدمات بازرگانیه .با این سفر قطعا میشه از پتانسیل موجود در امارات درآمدزایی کرد.


خبر رو دوستان و آشنایان دادن.اینکه بخش فارسی زبان صدای آمریکا در بررسی وبلاگ نویسان و دستگیری اونها ،من رو در حالیکه آخرین شماره روزنامه آسیا رو داشتم نشون داده.هنوز موفق نشدم بازپخش این برنامه رو ببینم و در آرشیو سایت هم هنوز قرار نگرفته.باید بگم استفاده از سوژه من واقعا مسخره بوده.
اولا زمانی که من در جریان وبلاگ نویسان دستگیر شدم هنوز روزنامه نگار نشده بودم.بیش سه سال و نیم از اون ماجرا میگذره و پرداخت به این ماجرا جز دردسر چیز دیگه ای نداره.
این نکته هم باید اضافه بشه در ماجرای دستگیری وبلاگ نویسان تنها من بودم که روزه سکوت گرفتم و با هیچ خبرگزاری یا سایتی صحبت نکردم تا همه چیز که فقط در حد سوء تفاهم بود تموم بشه.
قطعا در آرشیو وبلاگ من و خیلی سایت ها عکس های قدیمی زیادیل از من موجود بوده که یکی هم مربوط به عکس های توقیف روزنامه آسیا بود.من یکسال تا زمان پایان درسم ،وارد روزنامه شدم و. دبیر سرویس فناوری اطلاعات  آسیا بودم ولی این عکس نشون میده جلوی آزادی من رو بعنوان یک وبلاگ نویس دستگیر شده و روزنامه نگاری که روزنامه ش توقیف شده ،گرفتن!
هیچ تمایلی به فکر کردن به اون روزها نداشتم.نه روزنامه کار من شد و نه وبلاگ نویسی مکانی برای مبارزه.روزنامه تنها تجربه رسمی ورود من به اجتماع کاری بود و وبلاگ تنها جایی برای درج ماجراهای زندگی و کاری و ...