کاش میشد چشمامو می بستم و دقیقا یک هفته دیگه همین موقع باز میکردم.قطعا با تنبلی های من هفته بعد این پست من همچنان اینجاست ولی چشمهای من بازه.صبر ندارم هر چند مطمئنم که چشم باز کردن من دلیلی بر دیدن نیست .گواه من چشم نیست حسه که تو به من دادی .چه کور باشم چه بینا

درست سه سال گذشت .از اتفاقی عجیب و از سکوتی که در وبلاگستان دفن شد.خاطره ای که روزهای تلخش همیشه همراهمه.سه سال پیش ،زندان اوین، بند209 ، پرونده وبلاگنویسان ،داریوش کبیر.
مسلما هرسال سالگرد چنین فاجعه ای بخشی از خاطراتم باقی خواهد ماند.وبلاگ وبلاگ وبلاگ !راستی چرا هنوز وبلاگ مینویسم؟
اینو تو خاکباره های رادیو فردا پیدا کردم و هر بار با شنیدنش مو به تنم سیخ میشه ( گوش کنید)

اله کامپ مسخره بود مثل سال پیش و حتی سالهای قبل تر.جدیدا مد شد نمایشگاههای ما تحت نام بین المللی حاظر بشن ولی دریغ از یک شرکت خارجی.متاسفانه نمایشگاههای ما بجای نمایشگاه ،بازاری شده برای بازارگرمی های کاذب.نمایشگاه اله کامپ جای فروختن کارت اینترنت و کیس و کیبورد نیست.هنوز هم عشق بازدید کننده های ما جمع کردن کاتالوگ و گرفتن اشتانیونه!

شیرینی رو برام کشید و طناب پیچ کرد و بعد داد دستم.گفت تو داریوش نیستی ؟مسلما نمیشناختمش اونم شاگرد شیرینی فروشی که گذری مسیرم به اونجا خورده بود.منو خوب میشناخت و ادعا میکرد از 17 18 سال پیش که من 9 یا 10 سالم بوده هیچ فرقی نکردم و همیجوری بزرگ شدم.موقع خداحافظی وقتی که داشت بهم دست میداد گفت :
اونوقت ها که ما شاگرد نانوا بودم و یخچال نداشتیم تو هر بار که میومدی نون بخری برامون یخ می آوردی و ما هم نون رو بدون نوبت بهت میدادیم و همیشه دعات میکردیم.
یادش بخیر ! راست میگفت نون یک تومنی اون زمان کلی مزه داشت هم یخ می بردم و دل شاطر و شاگرد نانوا رو بدست می آوردم هم با پارتی بازی نون بی نوبت میخریدم.بعضی وقتها هم که خلافم سنگین میشد با کاردک نون لواش رو از گردون تنوری بیرون میکشیدم.خوش بویم ! خوش روزگار...