داریوش کبیر

به دیناری چند در برابر ذلت و ننگ سر تعظیم فرو می آوری و تسلیم میشوی؟ انگشت شک را بر صورت بزک کرده ات میکشی و برای تنت جنبال شهوت و عشوه می اندازی !
و تو ! با چشمانی نفخ کرده بیرون زده ای برای چانه زدن از برای نیمه دیگر بدنت!

نوشته شده توسط داریوش بلادی
لینک ثابت | نظرات (12)

شنبه، 5 اردیبهشتماه 1383

درویش

هو حق ،یا علی مدد،لیل مردان،ساکنین سردم،ایوالله جمال با کمال مولای متقیان علی ابن طالب را عشق است. ایوالله ...
اینها جملات موزونی است از دهان خرقه پوشان. خرقه پوشانی که به عشق علی گلبانک میزنند و دیوانه وار به یاد او به عالم خلسه میروند.عالمی ماوراء این دنیا،عالمی که حکم پاکسازی روح را ایفا کرده عالمی که بال میدهد تا پرواز کنند.پرواز روحی خسته از این دنیای سراسر مادی و پوچ .
اینک زمانی است که تن و استخوان دیگر شریک افکار نیست.روح آزاد است و هدف را به سمت حقیقت جویی فریاد میزند.
به حق ،دیدن این خلوص و پاکی برای هر بنده ،بستر علاقه ای است به سوی درویش.درویشی که برای اثبات داشتن عشق به معشوق پا روی دنیای مادی ما میگذارد .آری آنها درس دوست داشتن را خوب می آموختند ، خوب پرورش میدادند و ... ولی اینک:
نمیدانم از کجا آغاز شد .شاید خلوص و سادگی آنها بود .شاید عطر دلنواز عود.شاید هو هو زدنها و شاید گلبانک گفتنها.
چون تماشاگری متعجب به حلقه ای چشم می دوختم که درویشان دایره وار دست بر زانو زده اند و ذکر می گویند .دیدن چرخش خلسه وار آنان توام با صدای دف که هر لحظه با ضربان محکم تر دست بر آن نواخته میشد ، ضربان قلم را با هیجان خاص تکنوازی میکرد.
چراغها خاموش است .گویی چشم بصیرت میخواهد تا پرواز روح را در فضای معنوی و البته تاریک جمع نظاره گر باشی .
میاندار بر میخیزد و در هوهو کشان عودی آتش میزند و دور محیط می چرخاند.عطر خوش عود مرا منقلب میکند.
پیر ،مریدان را آرام میکند و...
محیط را دود گرفته. چشم ،چشم را نمیبیند.چیزی در حال سوختن است.آری این سوختن دل علی است.دلی که نام او را بهانه ای بیش قرار نداده و به یاد او به ذکر می روند و به نام او بساط دود و افیون را فرش میکنند.
برمی خیزم .اینجا هم معبر ریا است. معبر سرپوش بر کلاه شرعی.
خرقه پوشی را میبینم. جامه ای که روزی به سفیدی میزد بر تن.کشکولی از شانه آویزان.محاسنی بلند، با گیوه ای پاره و کلاهی نمدین بر سر.مدهوش و بی هدف به نظر می آید. با عبور هر رهگذر ،دست گدایی دراز میکند و عاجزانه التماس میکند.درویشی که روزی مظهر قداست،مرام و پهلوانی بود اینک سفره گدایی و رمالی پهن کرده است. فال می گیرد و نسخه زنازا می پیچد.جن می گیرد و طلسم باطل میکند.
آری دیگر هیچ کس از کشکول درویش اکسیر عشق نمی نوشد.کشکولی که جایش را به کیسه گدایی داده.افسوس دیگر هیچ نویسنده ای در باب کمالات و معجزات کشکول قلم نمیزند.
درویش فریاد می زند و ذکر می خواند. ولی ذکر او آواز ی جز سیاهی و التماس نیست. درویش آواز عجز و بدبختی را با نگاهی التماس وار خوب می خواند.

لا فَتی الا عَلی لا سَیف الا ذوالفَقار

نوشته شده توسط داریوش بلادی
لینک ثابت | نظرات (75)

جمعه، 15 اسفندماه 1382

بفروش آنها میخرند

دغدغه های زنده ماندن ،دلهره های رعب آور از فرداهای مجهول .این را در چشمان غم زده پنهان شده پشت ابرهای وجودت دیدم.خس خس درد آور سینه ات که آنرا درسکوتت قصد داری پنهان کنی.
سکوتت را بشکن.دهانت را بگشا.فریاد به آسمان بردار.بگو،بگو که از زمانه فقر و دودستگی ها بستوه آمدی.بگو که دیگر نمیخواهی افسار زندگیت به دست اربابان شکم نفخ کرده به تاراج رود.
فرتوت و رنجور به نظر میرسید. برگه در دست دارد.گویا مترصد شلیک آخرین تیر خلاص بر چشمان کنجکاو و جستجوگر عابران را دارد.جملاتی نامعقول بر برگه نقش بسته.آری این آخرین تیر خلاص است. ترس رویارویی با صاحبخانه . اضطراب از آبروریزی نزد کسبه محل و در امان ماندن از دست هزاران مشکل زنجیروار دیگر است که او را بر تصمیمش مصمم میکند.
نگاهی به برگه می اندازم.کلمات خوانا نیست.انتظاری هم نیست.دستانی که جز آبروداری هنر دیگری نداشته چگونه میتواند قلم بدست بگیرد و غم نامه بنویسد؟
" 4 دختر دارم.فرزندانم یتیم هستند.فشار زندگی و گرانی مجالی برایم نگذاشته .کمک کنید تا دختران دم بختم هر چه زودتر به خانه بخت بروند بخدا دیگر نمیتوانم"
اینها جملات مادری است که چوب حراج بر سر فرزندانش زده است.در این بازار مکاره آیا جنسی دردناکتر از این هم معامله میشود؟فرزندانی که در نوبت بخت سرنوشت قرار گرفته اند تا هر چه زودتر نانخوری از سفره هزار تکه و محقر آنان کاسته شود.حال بشتابید که در این بازار گرم دوران لحظه ای درنگ ضرری عاید مفت خوران نشود.
ساخت و سازهای بی حد و حصر.برج سازی و ساختن خانه های مجلل و پر زرق و برق که در طرفه العینی سر از خاک مرده برمیآرد و تنها سرچشه اش سرمایه داری است که روز به روز با ولع وصف ناپذیری بر مقدار دارایی هایش می افزاید.سرمایه داری که حرص و طمع او را مجبور به انجام هر خدعه ای میکند.
"ساختمانی در بهترین نقطه شهر،با طراحی زیبا،مجلل و تازه ساخت.تابلویی در سردر ساختمان جلب توجه میکند: فروش یکجای ساختمان"
ساختمان را دوباره برانداز میکنم.با نگاهی گذرا تعداد واحدهایش با یک دید قابل شمارش نیست ،و این تابلو به معنای وجود خریداری است که حاضر است آنرا یکجا خریداری کند پس خوب میدانم که سرمایه دار فرصتی ندارد که بخواهد برای هر واحدش جلسه ای برای فروش بگذارد پس بهترین گزینه اینست به علت مشکلات فروش یکجا!و بالطبع خریداری هم وجود دارد.
هر چیزی قابل معامله است.از کالا و ملک تا نفس و سرنوشت و حتی زندگی.آن یکی از مشکلاتش چوب حراج بر سر پاره تنش میزند و آن یکی از مشکلاتش یکجا معامله میکند.آن یکی سرمایه اش را میسوزاند و آن یکی آنرا میسازد.
دریغا ،دریغا که این ظلم زمانه را هیچ مرهمی نیست.دریغا که این ظلم را در هیچ تابوتی نمیتوان خواباند.دریغا که میتوان هر چیز را خرید و فروش کرد.

نوشته شده توسط داریوش بلادی
لینک ثابت | نظرات (1)