انگار دیروز بود.22 بهمن ماه سال 1348.آغاز اختلافات بین دولت ایران و عراق و شروع گروگانگیری و شکنجه دیپلمات ها ی ایرانی در عراق. هر چه بود به روایت عکس و روزنامه های بجا مانده از صندوق کتاب ها و کاغذ پاره های موجود در انباری بود و بس.بارها دوست داشتم در این مورد بیشتر بدونم ولی نه من به طور کامل از موضوع مطلع شدم و نه پدرم ترجیح داد خاطراتی که مربوط به 4 دهه پیش بود رو مجددا باز کنه و صحبی از روزهای شکنجه و آزار بعثیون عراقی بکنه.دوران دوران جاوید شاه بود و کبکبه های واهی و بی اساس.او فراموش شد و عطای کار را به لقایش بخشید و ترجیح به تغییر مسیر زندگی خود و گرایش تحصیلی خود،زندگی و کار خود و البته سکوتی همیشگی  کرد و امروز بعد از قریب چهل سال و اتفاقی دوباره ...
 
 خبر دستگیری دیپلمات ایرانی همان قدر دردناک و تلخ بود که خبر آزادی اون و انتشار بخشی از تصاویر و  آثار شکنجه جلال شرفی بعد از آزادی دلم رو آزرد و یکبار دیگه طعم تلخ وجود ریشه های بعثی در دولت عراق حالت انزجاری رو بین من و خیلی های دیگه که به نحوی کینه ای از بعثی ها در دل دارن بوجود آورد.
 شاید باز کردن کل جنایت ها و شیطنتهای جماعت به جا مانده از رژیم بعث مجال نوشتن در یک پست نباشه و البته بارها در این مورد صحبت و نوشته شده.بدتر از این نیست که تمام این اتفاقات از طریق بخش اطلاعات (مخابرات عراق) انجام میشه و رسما متولی آن بخش دولتی که به نحوی جیره خوار تازه جمهوری اسلامی به شمار میاد و به نظرم جدیدترین بله قربان گوی ایران بی شک دولت فعلی عراق باشه.با تمام اینها همین کانال دولتی سهیمه دار  و مسول مستقیم کلیه شکنجه ها،دستگیری ها و ماجرای پیش اومده برای دیپلمات ایرانی و بقیه مشکلات بوجود آمده بشمار میاد.
 کاری به نفوذ و دخالت ایران به عراق و نفوذ سپاه و نیروی های سکوت ایرانی در  عراق ندارم کما اینکه با تمام مشکلاتی که تو این همه سال با کشور عراق داشتیم ،امروز رو بهترین زمان برای جبران تمام از دست داده های خودمون میدونم.بازار داغی که از این نفوذ ها وارد کارزار زندگی ما شده و البته شخصا به نوعی مسولیت بخش تجاری ایران عراق رو در شرکت به عهده دارم با تمام حرص و جنب و جوش دوست دارم تمام و کمال  بخشی  قابل جبران و حداقل در بعد مادی ایجاد  و کشور از طریق بخش های تجاری تا حدی به  بازگشت سرمایه از دست رفته ،امیدوار بشه.