یادم رفت هفتم اسفند به روز کنم و رسما بگم 28 ساله شدم هرچند یکی دو تا از بچه ها لطف کردن و تبریک گفتن.اصلا باورم نمیشه  الکی الکی 28 ساله شدم و با این سن و سال بعضعا کارهایی رو انجام میدم که اصلا به سن و سالم نمیخوره!!

امروز هم مثل یکی دوماه آخر سال جزو روزهای بیکاری شرکته.درست در حین نوشتن این پست از بخش مالی شرکت خبر میرسه که عیدی های امسال رو دارن پرداخت میکنن.خدایی من یکی با همه پول دوستی ،خجالت میکشم برم و حقوق اسفند و عیدی آخر سال رو بگیرم.چرا؟خب معلومه از این شرکت چندین ماهه جز ضرر و زیان و رکودی بازار و هزار و یک خسارت در دفاتر داخلی و خارجی خبر دیگه ای به گوش نرسیده.کما اینکه با توجه به نوع کارم حداقل می دونم با همه سختی های کار ،ماموریت های عراق و نوع حجم کار،خروجی کار به هیچ وجه مثبت نبوده.این از وضع شرکت ما که البته خصوصیه وای به حال بقیه.

من داریوش که همیشه بابت هر چیزی و هر موضوعی مملو از استرس و دلهره بودم و برای کوچکترین مسائل به راحتی از کوره در می رفتم و عصبی میشدم ( حتی به جرات بگم بارها برای کوچکترین مساله حتی امتحان ورزش هم دچار استرس و دلهره  و برای بی ارزش ترین مسائل عصبی می شدم)حالا میشه گفت بی خیال ترین و بدون استرس ترین روزهام رو حتی در بدترین مشکلات  می گذرونم.نمیدونم چه معجونی خوردم که در دعوا یا جر و بحث کاری بجای عصبانیت در اوج خونسردی عمل میکنم و در ماجرایی ترین روزها بدون استرس و دلهره نه تنها آرامشم رو حفظ میکنم بلکه به دیگرون هم منتقل میکنم ( یادتون نرفته بارها در بدترین شرایط به بغداد و یا بیابون های خطرناک کربلا برای کارهای شرکت  و در اوج بی خیالی و ترس رفتم )
چی شده نمیدونم !

به جهنم ! حالا که قرار نیست از ترافیک با اینهمه تراکم خودرو کاسته بشه و یا حالاحالاها مترویی به سعادت آباد یا اطرافش کشیده نمیشه من هم تا زمانی که تو خونه پدری !(از اون اصطلاحات با مزه بعد از مزدوج شدن)هستم به عنوان خودروی تک سرنشین هر روز به سر کار میرم .ماشین جدید خوشبختانه پلاک زوج و ماشین قدیم هم فرد بنابراین ما هم پا در ناهنجاری ها میذاریم .وعده مراعات باشه برای خونه خودم که با مترو فقط یک کوچه فاصله خواهد داشت.

فروش نوروزی میزبانی وب پایگان رو از دست ندین.جدی جدی هیچ کس جز من به خاطر تعصب وبلاگی و عرقی که به جامعه وبلاگنویسان دارم نمیتونه پشتیبانی مستمر و دائمی در این خصوص داشته باشه!