مثل هر سال رسیدن به آخرین ماه زمستون برام دلنشین و خاطره انگیزه.شاید نقطه سیاه این آخرین ماه ،کنتر انداختن سن و سال  باشه که در چشم بهم زدنی 28 سالگی هم تموم میشه .پارسال اوضاع جالبی نداشتم.همش در حال تلاش و امیدواری بودم و این تلاش ها و امیدواری های پی در پی دست تقدیر رو جور دیگه چرخوند.من دست تقدیر رو می بوسم و بهش احترام میذارم.

اگر هنوز خبری از وام ازدواج من نشده بجاش با خرید ماشین سوپرایز خوبی برای همسرم دارم تا برای شب عید حسابی خوشحال و غافلگیرش  کنم.خنده داره چه بامزه شده استفاده از واژه همسرم !یا مثلا خانمم،عیالمون یا حتی منزلمون!از اونجایی که میدونم هیچ علاقه ای و حوصله ای به کامپیوتر و اینترنت و خصوصا وبلاگ نداره راحت میتونم خیلی چیزها رو اینجا بنویسم.

اگر اوضاع اقتصادی دنیا بهم ریخته،شرکت ما هم از این قائده مستثنی نیست.البته بماند که بر بی عرضه گی مدیر و مشاور و معاون و...هم شکی نیست.همه اینها درحالی است که یک دوماهی میشه هیچ کار مفیدی انجام نمیشه و مانند سلمانی ها فقط برای سرگرمی خودمون سرهمدیگرو با کارهای بی نتیجه گرم و به اصطلاح اصلاح میکنیم.
از اونجایی که فشار پنچر شدن کسب و کار به خیلی ها از جمله به همسایه محترم ما فشارآورده،کاشف به عمل میاد زوج محترمی که با هم همکار بودن وضعیت مالی خیلی خوبی داشتن (البته باتوجه به اسم معتبر شرکت،ماشین مدل بالا و سرو وضع طرفین) به سر و کله هم میزنن و در حرکتی انتحاری زن،مرد رو در خانه حبس،درها قفل ،تلفن قطع و گوشی موبایل ضبط  وخانم از خونه بیرون میاد و مرد رو مثلا آدم میکنه.نمیدونم بعد از چند روز مرد همسایه مجبور میشه از در و پنجره از همسایه ها کمک بخواد و همسایه ها با خنده مجبور بشن اگر کاری از دستشون میاد انجام بدن.

تا ساعاتی دیگه مادربزرگم تشریف می برن سالمندان.قطعا عرصه بر پرسنل و دیگر سالمندان اونجا هم با بدخلقی و لج بازی های خاص خودش  تنگ میشه.پیرزن با همه غرورش از پیش ما میره.از روزی که خونه ش رو ول کرد و زیرآب اینو اون رو بخاطر الزایمر و حواس پرتی های گاه خنده دارش زد چیزی نمیگذره.از تهمت و بهتون های عجیب از قاطی کردن شب و روز و مسابقه برای خواندن نماز صبح به دفعات ، درست یک ساعت بعد از نماز مغرب و عشاء.امان از بازی روزگار و دوران پیری که جز عذاب هیچی نداره.