زندگی دشت غضب خورده ایست که وقتی چشم باز کردم دیدم کن فیکون شده.چه بساطی است این چرخش روزگار که رها شدن در آن  حل شدن در بغض زمان است و اسارتش جراتی بر تمنای نجات.

با خودم چه کردم که اینچنین دوز اشتباهات و افکار پریشانم زیاد شده تا جایی که دل میزنم و خراب میکنم.نمی دونم چی بر سرم اومده که اینقدر حساس و شکننده شدم.با کمترین کلامی بهم می ریزم و با کوچکترین شوخی اخم .کم طاقت شدم و همچون کاسه ای لبریز .هر طوری بودم اینجوری نبودم،میگم بخاطر شرایط خاصه ولی دیگرون که مجبور به تحملش نیستن.

مناظره مدیریت حوزه عراق و مدیریت محترم خدمات بازرگانی .اینکه هنوز واژه محترم به سمتم اضافه نشده دلیلی جز بی تجربگی من نیست.از واژه مناظره خیلی خوشم اومد.از اول هم معلوم بود من در برنامه کاریم اشتباه نکرده بودم و همه جوانب بررسی شده بود ولی لحظه ای دوست نداشتم با شخصی که همسن و سال پدرم سن داره مجادله داشته باشم و یا خدای ناکرده  کار به توهین کشیده بشه کما اینکه طرف مقابل آمادگی خوبی برای این امر داشت.یک هفته ای تا روز مناظره قابل پیش بینی به من خیلی سخت گذشت و از لحاظ فکری نگران بودم.آخ  که چقدر خوبه در کلاممون خویشتن دار باشیم تا به خیر خوشی و احترام به بزرگتر مشکل رو حل کنیم.خوشحالم که در پایان اینچنین شد.  

ما مردمی عاطفی هستیم.همین که با پنچر شدن یک ماشین که راننده خانم و البته ناوارد باشه
( خانم مسن تا کسی بیراهه فکر نکنه!)  بیشتر از 5،6 ماشین ترمز می زنن و حاضر به کمک هستن جای تقدیر و تشکر داره.قطعا همه گرفتاری دارن یا خسته از سر کار میان.منظره دیروز جالب بود،ماشین ها کنار زدن و یکی دونفر برای کمک به سمت پاشینی که پنچر شده بود خیز برداشتن.
یادم نمیره شبی که زاپاس ماشین پنچر بود و لاستیک جلوترکید.غریبه ای بدون اینکه منو بشناسه لاستیک زاپاسش رو به همراه فقط یک شماره تلفن داد که اگر گذرم خورد براش ببرم.قطعا من هم اگر روزی چنین مشکلی برای کسی پیش بیاد کوتاهی نخواهم کرد.حالا این که یک مشکل جزئیه.باید برای حل مشکلات بزرگتر از این هم آستین همت بالا زد.

پاسپورتم رو برای سفر به عراق تحویل دادم.بغداد،کربلا،نجف،بصره و اربیل به ترتیب نوبت!