این حماقت های محافظ فرمون به دست ما بود که قرار بود مارو به کشتن بده.ترس ما از حضور در بغداد بود و محدودیت های شهر و شاید هم دل به دریا زدن برای زیارت درکاظمین ولی ما به سلامت  هم به کربلا رفتیم و هم کارهای شعبه اونجا رو بررسی کردیم و البته از زیارت هم مطابق معمول غافل نشدیم.زیارت و ملاقات با آهن فروش های نجف موجب شد برای سفر به بصره کمی تاخیر داشته باشیم.
اگر تا اتوبان صاف و بدون دست انداز ناصریه تا بصره رسیدیم خیالمون راحت بود که اگر تاریک هم بشه این اتوبان 220 کیلومتری رو میشه با 180 کیلومتر در ساعت با یک کمری خوش دست گاز داد و به بصره رسید.
مشکل از جایی شروع شد که طوفان شن شروع شده ،غبار وحشتناکی راه افتاده و تا محدوده دو سه متری هم قابل دید نیست.سرعت کم میشه ، دید نیست و در گرگ و میشی هوا به اندازه 60 کیلومتر از مسیر رو به اشتباه به بیراهه میزنیم.
هوا کاملا تاریکه،طوفان شن بدتر شده، بعضی از مسیرهای جاده از شن پوشیده شده ، راننده نفهم ما حاضر نبود در طول مسیری که هوا مناسب تره از کسی راه درست رو بپرسه.
مسیر 4 ساعتی ،7 ساعت طول کشیده در طول مسیر بیش از 10 بار بازرسی بدنی شدم و بخاطر ایرانی بودنم و اینکه با ویزای تجاری اومدم توضیح میدادم ،بد تر از همه رنگ روشن موهام مطابق معمول براشون شک برانگیزه که کجایی هستم!(لبنانی،سوری،آمریکایی و البته آفریقایی!)
بنزین داره تموم میشه.مسیر رو گم کردیم و با سرعت داریم راه رو بر خلاف جهت میریم.دید نداریم و نگرانیم.راننده دلشوره گرفته
مسر باریک شده و سرعت ماشین کم .متاسفانه زدیم تو دل پایگاه های آمریکایی !هر چقدر که ما داریم بهشون نزدیک میشیم اونها دارن بیشتر علامت میدن که نزدیک نشین !
لیزر رو روشن میکنن و آخرین اخطار رو میدن و راننده احمق به نشانه اینکه یعنی  علامت میده که راه بازه بریم جلو.
 تو دید کم دم و دستگاه های آمریکایی مشهود بشه که راننده خیلی سریع دور بزنه و راه رفته رو برمیگرده.
وضعیت امنیتی به اندازه ای افتضاحه که سربازهای عراقی از ترس جونشون رو پل های بین مسیر قایم شدن و جرات ایست بازرسی ندارن.
با بدبختی راه رو پیدا میکینم.بنزین تموم نشد با اینکه خیلی وقت از روشن شدن چراقش گذشته بود.
سر تا پامون شنی شده.ماشین بر اثر برخورد شن و سنگ ریزه خط خطی شده و شیشه ها ترک های ریز خورده.
فعلا پا رو پا انداختم و دارم آپدیت میکنم. پنج شنبه باید دوباره برگردم بغداد و با هیاتی که از ایران میان به اتفاق یکی از نمایندگان مجلس و وزیر صنایع عراق به بازدید کارخونه سیمان کربلا بریم.
به خاطر هیچ!