شنیدم وزیری بیش از یکساعت پشت دروازه منطقه سبز معطل میشه اون هم بخاطر خواب بودن سگی که قراره وزیر و ماشینش رو بو بکشه و وقتی هم اعتراضی میکنه با پرخاش و توهین یک افسر حدودا 20ساله آمریکائی مواجه میشه.یعنی آرامش و استراحت و ریکاوری فکری یک سگ آمریکائی از یک وزیر مملکت با هزاران سال تمدن و تاریخ  ارجهیت داره! کاری ندارم ولی تو این لحظه به سخنرانی امام و کاپیتولاسیون (درست نوشتم؟)در کتاب تاریخ دوم دبیرستان فکر میکردم.این که چطور امام بیش از چهل سال پیش به چی فکر میکرد و چه دلیلی برای حرفاش داشته.
در اکثر نقاط شهر خصوصا وقتی از فرودگاه بغداد وارد شهر میشیم مملو از سنگرهای بلند بتونی و سیم خارداره و دقیقا حسی رو منتقل میکنه که وارد نقطه خطر و انفجار شدید.فاصله و حریمی که باید از ماشین های عجیب غریب آمریکائی رعایت بشه بیش از 100متره و آمریکائی های خودخواه با سرعتی کمتر از 20کیلومتردر ساعت حرکت میکنن و اگر ماشینی نزدیک بشه با چیزی شبیه فشفشه که همراه با نور و صداست به ماشینی که نزدیک شده پرتاب میکنن و از اون زهر چشمی میگیرن.اگر هم برای بار دوم توجهی نکنه ماشین رو منهدم میکنن.برای انسان وضع خطرناکتره.یعنی با توجه به عملیات های انتحاری نزدیک شدن به آمریکائی مساوی با انفجار و توطئه س ،پس بی درنگ شلیک و خلاص!
نور لیزر که قطری حدودا 30سانت داره برای تاکید رعایت فاصله به چشم سرنشینان جلوی خودرو تابونده میشه.اولین بار که این پرتو به سمت من پرتاب شد حس کردم دارن بهم تیراندازی میکنن.خودم رو به عقب صندلی چسبوندم و نفسم در سینه حبس شد.
آمریکائی ها در حال ساخت بزرگترین سفارت دنیا به همراه بیش از 4000نفر کارمند هستن.منظره ای با چشم انداز دجله و مشرف با باغهای قدیمی بغداد.
[شنیده بودم کلمه ای با ریشه فارسیه.و مرکب از باغ و داد یعنی شهری مملو از باغ ]
به بانک ملی ایران که در یکی از خیابون های اصلی شهر قرارگرفته بود رفتم.دورتا دور بانک که بیشتر شبیه باجه پست بود رو با سنگرهای بتونی و سیم خاردار محاصره کرده بودن و تابلوی بانک فقط در قمست ورودی اون هم به اندازه تابلوهایی که ما سر کوچه خیابون هامون نصب میکنیم گذاشته بودن.
چند کارمند اونجا هم پشت میزهایی قرار گرفته بودن که فقط قسمت کمی از سرشون مشخص بود جوری که انگار اون پشت کمین گرفتن و هر لحظه قراره حمله ای صورت بگیره.باید به رئیس بانک ملی بغداد نشان شوالیه داد که در این وضعیت اونجارو اداره میکنه.بانک خلوت و بدون مشتری جون میداد برای پرداخت قبوض تلفن و برق و...!
بغداد یعنی منطقه خطر یعنی ورود ممنوع یعنی اگر با خیال راحت به بهترین رستوران شهر میری ممکنه شام آخرت باشه.یعنی اگر در میدان قهرمان ،محل خلق افسانه هزار و یک شب دور افتخار میزنی ممکنه قبل از رسیدن به پایان خط با زندگی وداع کنی.بغداد یعنی تکیه زدن بر سنگر بتونی و سرکشیدن قهوه و احتمال دادن به اینکه هیچوقت فرصت نکنی ته فنجون قهوه رو بخونی.بغداد یعنی جاری شدن خونت در پهنای دجله

از بغداد به کاظمین رفتم و زیارت امام جواد و امام موسی کاظم ،جدم که به روایت شجره نامه بنده نفر 64 هستم.مقصد بعدی کربلا بود و زیارت امام حسین و ابولفضل العباس در این روزهای محرم والبته سفر به نجف و پا بوس امام علی.قطعا دق و دلی و تمام مشکلاتی که تو این یکی دوماهه برام پیش اومده بود رو عقده گشایی کردم و گلایه وار ازشون خواستم به دادم برسن.زیارت اینبار رویائی بود و آرامش دهنده وامیدوارم  مشکلات و دلمشغولی های فکریم بالاخره تو همین روزها تموم بشه.
در آخر هم مطابق ماموریت های سابق کاری به بصره رفتم و بعد از چند روز از مرز زمینی برگشتم تهران.

امروز در شرکت جلسه بود.بنده شدم مدیر پشتیبانی دفاتر عراق گروه شرکتهای والفجر.نمیدونم میتونم امیدوارم باشم تا اسفند شمع 27 سالگیم رو فوت کنم یا نه